Wiek XIX był epoką kolei żelaznej, której dynamiczny rozwój odcisnął wyraźne piętno na obliczu Wildy. Wystarczy wspomnieć, że uruchomienie w połowie stulecia linii łączącej Poznań z Wrocławiem odcięło od niej obszary leżące na zachód od torów, które z czasem włączono do Łazarza. Wybudowanie pod koniec lat 70. XIX wieku Dworca Centralnego (dziś Poznań Gówny) spowodowało, że olbrzymie przestrzenie położone między Wildą a Łazarzem przeznaczono na torowiska odstawcze i ładunkowe. Rozbudowywany przez dziesięciolecia układ bocznic kolejowych służył przede wszystkim obsłudze transportu dostarczanych wagonami towarów. Gdy pod koniec XX wieku wyprowadzono ostatecznie kolejowy ruch towarowy ze śródmieścia Poznania, tereny te zostały wyłączone z użytkowania. Szybko przylgnęła do nich nazwa „Wolne Tory”. Dziś jest to obszar postępującej degradacji pozostałości dawnej zabudowy przemysłowej. Zarazem jest on przedmiotem intensywnej pracy architektów i urbanistów, którzy w ciągu ostatnich kilkunastu lat wielokrotnie prezentowali różne, dotąd niezrealizowane, koncepcje jego zagospodarowania.