Historia najsłynniejszej łazarskiej enklawy zieleni wiąże się z działalnością powstałego w XIX wieku poznańskiego Towarzystwa Upiększania Miasta. Urządziło ono w tym miejscu szkółkę drzew i krzewów ozdobnych, którymi obsadzano miejskie skwery i ulice. Gdy Łazarz stał się dzielnicą Poznania, obszar ten został przekazany miastu. W 1904 roku powstał tu pierwszy w Poznaniu ogród botaniczny, który w 1926 roku nazwano Parkiem Wilsona, ku czci zasłużonego dla sprawy polskiej prezydenta USA. Park wyraźnie dzielił się na dwie części: południową, w stylu angielskim, ze stawami, sztucznymi wzniesieniami i alpinarium, oraz północną, w stylu francuskim, z geometrycznie urządzonym układem ścieżek i roślinności. W kolejnych latach pojawiła się w nim fontanna oraz muszla koncertowa. Park był nie tylko miejscem spotkań poznaniaków, ale także ważnym punktem odniesienia w kwestii estetyki. Świadczyła o tym historia zaprojektowanych przez Władysława Czarneckiego tralek, stanowiących element parkowego ogrodzenia. Spodobały się one poznaniakom tak bardzo, że ich odlewy, zwane „tralkami Wilsona”, pojawiły się na wielu prywatnych posesjach w mieście.