Dynamiczny rozwój nowo przyłączonych w 1900 roku do Poznania dzielnic wiązał się nie tylko z rozwojem infrastruktury czy budownictwa, ale też z koniecznością utworzenia praktycznych w wymiarze społecznym instytucji. O ile niemieckie inicjatywy miały wsparcie wielu publicznych i prywatnych ciał finansowych, to w celu zapewnienia kapitału i gwarancji pieniężnych dla polskich przedsięwzięć niezbędne było powołanie niezależnych, kontrolowanych przez lokalną społeczność banków. Po Banku Ludowym na Jeżycach przyszła kolej na Łazarz. Bank, o charakterze spółdzielczym, powstał z inicjatywy tutejszych mieszkańców. Mieli oni już bogate doświadczenie w samoorganizacji, skupiając się m.in. w towarzystwach związanych z parafią łazarską. Do inicjatywy przyłączyli się, również mający własną organizację, rolnicy z Górczyna. Bank otrzymał wsparcie Związku Spółek Zarobkowych. Spotkanie założycielskie Banku Pożyczkowego odbyło się 14 marca 1907. Siedzibą stał się lokal w kamienicy Stanisława Stolpego, która istnieje do dziś. Bank działał jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym, ale najintensywniejszy okres jego rozwoju przypada na lata przed I wojną światową.