Powstanie tej oazy ciszy i zieleni, będącej zarazem jednym z najpiękniejszych w Polsce cmentarzy, datuje się na rok 1912. Dotąd wildecka parafia Bożego Ciała korzystała z prawa do chowania wiernych na poznańskich cmentarzach świętomarcińskich. Nekropolię zaprojektował Kazimierz Karłowski, dbając o wytyczenie urokliwych osi widokowych. Do dziś zachowały się: piękna brama wjazdowa, budynek kostnicy i dom ogrodnika, których twórcą był Kazimierz Ruciński. Tym co wyróżniało wildecki cmentarz od samego jego zarania, był dekoracyjny charakter, właściwy założeniom ogrodowym. To dzieło Anny Karłowskiej, żony Kazimierza. Dzięki dobraniu różnorodnych typów roślinności osiągnęła ona efekt różnobarwnych układów przestrzennych atrakcyjnych o każdej porze roku. Od lat 60. XX do początków XXI wieku cmentarz pozostawał zamknięty i stopniowo zarastał. Paradoksalnie dzięki temu udało się zachować niepowtarzalny charakter zabytkowej nekropolii, która dzięki prowadzonym renowacjom powoli odzyskuje dawną świetność.