Być może jeden z najstarszych szpitali na terenach dzisiejszego Poznania założono w XIII wieku na dzisiejszej Wildzie, choć wówczas nazwa ta jeszcze nie istniała. Niewykluczone, że w czasach nieutrwalonych w źródłach prowadzili go zakonnicy – rycerze z zakonu św. Łazarza, tzw. lazaryci. Było to wówczas leprozorium, czyli schronienie dla chorych na trąd. Na pewno w późniejszym czasie, od XVI wieku, nieopodal dzisiejszego parku Drwęskich istniał kościół i szpital św. Łazarza, który z upływem lat wszedł w posiadanie znacznych majątków, leżących na południowy zachód od ówczesnego Poznania, po sąsiedzku z Wildą. Część z obszarów należących niegdyś do „wildeckiego” szpitala do dziś nazywa się Świętym Łazarzem bądź krócej – Łazarzem. Jeden z budynków będący elementem dawnego kompleksu szpitalnego, pochodzący z 1757 roku, przetrwał do dziś i jest na co dzień mijany przez setki przechodniów przemierzających Górną Wildę.