W 1907 roku para znanych na Jeżycach niemieckich architektów, Herman Bohmer i Paul Preul, wzniosła pokaźną kamienicę, zwieńczoną charakterystyczną drewnianą wieżyczką. Budynek zyskał miano „domu pod tańczącym kogutem”, choć nigdy ptak ten nie wieńczył jego szczytu. Historię tej kamienicy można wiązać z rozrywką. Już na początku XX wieku na parterze znajdowała się restauracja z salą rozrywkową „U Bandolina”, gdzie królował niemiecki kabaret. Po odzyskaniu niepodległości w budynku zagościła sztuka teatralna: początkowo jako Teatr im. Heleny Modrzejewskiej, a po reaktywacji w 1973 jako Teatr Nowy. Pierwszą dyrektorką instytucji po wojnie była Izabella Cywińska – późniejsza minister kultury. Z czasem teatr wypracował ambitny program artystyczny o wyrazistym obliczu, a grane tam spektakle często stanowią głos w ważkich sprawach społecznych.