Las Dębiński na początku XIX wieku stał się własnością księżnej Ludwiki, żony namiestnika Wielkiego Księstwa Poznańskiego, Antoniego Radziwiłła. By zapewnić małżonce dogodny dojazd do jej pałacyku, książę zarządził budowę Drogi Dębińskiej. Malowniczy trakt prowadzący do rekreacyjnych terenów Dębiny z czasem stał się popularną drogą spacerową dla mieszkańców. Wzdłuż niej zaczęły powstawać gospody, wille i ogródki rozrywkowo-restauracyjne. Obiekty o modnych wówczas wymyślnych nazwach: „Nowa Ameryka”, „Dolina Szwajcarska”, „Wyspa św. Heleny” czy „Dziurka albo Syberya” zapewniały możliwość odpoczynku, spożycia posiłku, napicia się piwa czy zażycia tabaki w „tabażerii” oraz innych rozrywek, takich jak np. gra w kręgle. Co ciekawe, ogródki pełniły także funkcję centrów życia społecznego, w których spotykali się przedstawiciele różnych partii i organizacji. Na przełomie XIX i XX wieku Polacy organizowali w nich wydarzenia polityczne i kulturalne o patriotycznym, antypruskim charakterze.