Jeżyce, Łazarz i Wilda u schyłku XIX wieku coraz mocniej ciążyły ku Poznaniowi. Ambicją lokalnych władz było, by ich fyrtle zostały przyłączone do miasta już jako wysoce zorganizowane, ucywilizowane przedmieścia. Jednym z kluczowych celów związanych z wzrostem jakości życia mieszkańców była elektryfikacja domostw – własne elektrownie dla gmin powstawały w ostatniej dekadzie stulecia. Łazarski obiekt, łączący funkcje energetyczne i wodociągowe, otwarty został w 1894 roku. Niewielki budynek siłowni i przepompowni, reprezentujący spotykany jeszcze nieraz w architekturze przemysłowej styl arkadowy (Rundbogenstil), ulokowano przy ówczesnej ulicy Jagowa (obecna ulica Sczanieckiej). W 1897 roku w związku z rosnącym zapotrzebowaniem na prąd dobudowano kolejny budynek mieszczący generatory. Główny kompleks budynków elektrowni tworzył kształt litery L, a wokół postawiono kilka obiektów pomocniczych. Produkcję energii zakończono tutaj w 1910 roku, po uruchomieniu na Grobli nowej kotłowni zdolnej zaspokajać potrzeby energetyczne przedmieść. Pozostałe budynki pełniły nadal funkcje przemysłowe, stając się siedzibą rozmaitych przedsiębiorstw, m.in. w latach międzywojennych Fabryka Maszyn B. Ziółkowski i Spółka. Ostatnie zabudowania wyburzono już w XXI wieku. Dziś stoją tu budynki mieszkalne.