W latach 20. XX wieku Poznań przygotowywał się do PeWuKi – wystawy prezentującej osiągnięcia pierwszej dekady niepodległej Polski. Warunki życia miejskiego robotnika znacznie odbiegały jednak od przedstawianego wówczas publicznie obrazu sukcesu. Na długo przed wystawą zdecydowano o wyburzeniu znajdujących się w jej bliskości „ruder” i zbudowaniu dla ich lokatorów nowych mieszkań na Wildzie. Architekt Władysław Czarnecki podszedł do zadania z rozmachem: między ulicami Tokarską, Wspólną a Rolną powstało śmiało zaplanowane, inspirowane wzorcami wiedeńskimi największe w mieście osiedle robotnicze. Mieszkania wyposażone były w kuchnię i toaletę, co nie było wówczas oczywiste. Na dziedzińcu kompleksu stanąć miały budynki mieszczące wspólną pralnię, czytelnię i ochronkę dla dzieci. Planowano także plac zabaw i teren zielony. Tych ostatnich planów nie zrealizowano, ale za to kolonia poszczycić się może niemal hektarowym podwórzem, uchodzącym za największe w Europie.