Powiększająca się w XIX wieku społeczność ewangelicka na Jeżycach dążyła do wzniesienia własnej świątyni, lecz nie miała środków wystarczających na ten cel. Gmina znalazła sprzymierzeńców w garnizonie poznańskiej twierdzy. Wspólnymi siłami ewangelicy i żołnierze zbudowali elegancki, neogotycki kościół pod wezwaniem św. Łukasza, z charakterystycznym emporami wewnątrz. Relacje cywilnych parafian z wojskiem nie zawsze układały się wzorowo. Cywile narzekali na brudne ławki i posadzkę oraz „ciężkie powietrze”, jakie zostawiali po nabożeństwach wojskowi. Miało to odstraszać jeżyckich wiernych od udziału w liturgii. Zdarzały się także przypadki omdleń wśród pań. Nie pomogło zamontowanie w świątyni dodatkowych wywietrzników. Po II wojnie światowej kościół przeszedł w ręce katolików, będąc odtąd świątynią pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego.