Najokazalsze kamienice na Łazarzu i jedne z bardziej imponujących w Poznaniu mieszczą się na fyrtlu zwanym Kwartałem Johowa, na zachód od ulicy Nowej Ogrodowej (Matejki) i Parku Wilsona. W 1902 roku spółka, której współwłaścicielem był młody architekt Max Johow, wykupiła ziemie należące wcześniej do Heliodora Święcickiego i Bolesława Wicherkiewicza (a wcześniej do łazarskich bambrów), przeznaczając je na wielkomiejską dzielnicę mieszkaniową. W podzielonym nowo wytyczonymi ulicami kwartale pobudowano ściśle zaplanowane osiedle, przeznaczone dla bogatszej grupy mieszkańców Poznania. Nawet trzystumetrowe, wielopokojowe mieszkania w wystawnych, bogato zdobionych domach zamieszkiwali oficerowie, lekarze, profesorowie. Do dyspozycji mieli nowe zdobycze techniki, na przykład instalacje gazowe i elektryczne. W projektowaniu układu dzielnicy uczestniczył ponoć Joseph Stübben, a Johow pełnił rolę zarówno dysponenta gruntów, jak i projektanta, a w końcu być może także mieszkańca tej okolicy. Na mniejszą skalę zabudowę dzielnicy kontynuowano po 1918 roku. Kwartał nieźle przetrwał II wojnę światową i właśnie tutaj ulokowały się pierwsze instytucje w odbudowywanym mieście. Poznański „Westend” robi wrażenie do dzisiaj.