Zapoczątkowany na przełomie lat 20. i 30. XX wieku światowy kryzys gospodarczy dotknął wszystkie warstwy ludności, wzmógł nierówności społeczne i niezaspokojony, także we względnie zamożnym Poznaniu, głód mieszkaniowy. Sprostanie rosnącym potrzebom było przede wszystkim zadaniem miasta. Niekiedy jednak inicjatywę przejmowały zakłady pracy. W 1931 roku na rogu ulic Szamarzewskiego i Przybyszewskiego wybudowano kolonię domów dla niższych urzędników ZUS. Zgodnie z nadrzędną ideą, miała to być zabudowa tania i zdrowa. Dlatego odwołano się do nowoczesnego projektu opracowanego w skali ogólnopolskiej wspólnie dla kilku miast. Jednym z projektantów był m.in. Stanisław Brukalski. Odpowiednie ustawienie budynków zapewniło mieszkaniom prawidłowe doświetlenie. Mimo modernistycznej prostoty, domom nadano indywidualne akcenty. Z kolei mieszkańcy uzyskali półprywatną zieloną przestrzeń sąsiedzką, oddzieloną od ulicy estetycznym ogrodzeniem.