Po II wojnie światowej miasto stanęło przed problemem odbudowy, ale i zaspokojenia głodu mieszkaniowego. W kilku miejscach przystąpiono do realizacji osiedli mieszkaniowych, składających się z przeważnie trzy- i czteropiętrowych ceglanych bloków. Łazarskie osiedle socrealistyczne zlokalizowano między ulicami Chociszewskiego, Jarochowskiego, Bogusławskiego i Reymonta. Według projektu Stanisława Odyńca-Dobrowolskiego, warszawskiego architekta, wcześniej tworzącego m.in. modernistyczne projekty w przedwojennej Gdyni, zrealizowano kompleks czteropiętrowych budynków liczący 650 mieszkań. W warunkach niedoboru materiałów przy budowie wykorzystywano m.in. cegłę z ruin Cytadeli poznańskiej. Pamiętano jednak o aspektach estetycznych: elewacje były dość bogato zdobione. Nowoczesne jak na swoje czasy osiedle „Chociszewskiego-Jarochowskiego” było jednym z pierwszych tego typu założeń ukończonych w powojennym Poznaniu.