Choć część wyroków w dawnym Poznaniu wykonywano w samym sercu miasta, pod pręgierzem, to miejsce wykonywania kary głównej (czyli egzekucji) znajdowało się zawsze poza jego murami. Początkowo nad Wartą, na wschód od miasta, a od XVI wieku przy dzisiejszej Dolnej Wildzie (niedaleko ulic Krzyżowej i Chłapowskiego). Solidna drewniano-murowana szubienica była używana do egzekucji aż do połowy XIX wieku. W tym czasie nieraz ją przebudowywano, a pod koniec XVIII wieku posłużyła nawet stacjonującym w mieście rosyjskim żołnierzom jako materiał do budowy kuchni polowej. Wieszanie skazańców odbywało się publicznie, na oczach zgromadzonego tłumu. Okolice nadwarciańskiej skarpy odgrywały przy tym rolę naturalnego amfiteatru dla obserwatorów. Dziś w okolicy znajduje się kapliczka oraz krzyż które według niektórych lokalnych przekazów łączą się z krwawą przeszłością miejsca.