Niezwykle dynamicznie zmieniało się oblicze przestrzenne Łazarza. Długo pozostawał on w bliskich relacjach z Wildą, z której de facto się wyłonił. W jej północnej części bowiem w XVI wieku powstał szpital dla ubogich i chorych pod wezwaniem św. Łazarza. Dał on początek dziejom łazarskiej wsi. Z czasem teren zajmowany przez szpital i stanowiący jego własność znacznie się powiększył, by ostatecznie sięgnąć granic innej wiejskiej osady – Górczyna. W XIX wieku Łazarz od Wildy oddzielał niewielki strumień, wzdłuż którego przebiegała późniejsza ulica Graniczna. To ona wytyczała granicę między dwoma szybko rozwijającymi się przedmieściami. Nie zmieniło tego uruchomienie w połowie XIX wieku linii kolejowej do Wrocławia, która odcięła od Wildy część gruntów położonych na zachód od torów. Dopiero włączenie do Poznania wiejskich przedmieść w 1900 roku dało okazję do przesunięcia granicy. Od tego czasu obszar Łazarza sięga torów kolejowych, a o miejscu styku dawnych wsi przypomina jedynie nazwa ulicy Granicznej.