To najstarszy zachowany do dziś budynek na jeżycko-łazarskim pograniczu. Jego budowę, w stylu włoskiego renesansu, rozpoczęto w 1872 roku. Wówczas z inicjatywy przedsiębiorcy i architekta Bolesława Margowskiego na rozległej przestrzeni „za miastem” powstał kompleks restauracyjno-rozrywkowy. Tłumnie przybywający tu mieszkańcy mogli zjeść i wypić, zagrać w kręgle, posłuchać muzyki z muszli koncertowej, a z czasem zagrać w tenisa i pojeździć na łyżwach. Wybudowana przed I wojną światową sala widowiskowa stała się popularnym miejscem wieców i zgromadzeń publicznych. W latach międzywojennych działała tu wytwórnia filmowa Popfilm. W zaadaptowanych na atelier i laboratorium kinematograficzne wnętrzach willi powstawały filmy fabularne i „propagandowe”. Choć poznańska prasa widziała tu zaczątki „naszego Hollywood”, rozwój wytwórni zakończył się wraz z nadejściem wielkiego kryzysu. W latach powojennych budynek zaadaptowano na biura, pracownie i magazyny. Nadal czeka na ponowne odkrycie.